Ik heb lang geprobeerd het goed te doen. Aanvoelen wat er van mij verwacht werd. Me aanpassen waar dat nodig leek. Hard werken. Doorgaan. Zorgen dat ik niemand teleurstelde.

Na mijn fotografieopleiding had ik een coachgesprek met mijn docent. Hij gaf me een advies waar ik toen nog niet zoveel mee kon.

Ik sta stil, vertwijfeld. Waar zijn die groene paaltjes gebleven die me de weg zouden wijzen? Het pad dat eerst zo uitnodigend leek, is nu zo smal geworden dat er nauwelijks nog zonlicht doorheen komt. Is dit überhaupt nog een pad? Een koude rilling trekt door me heen als ik besef: ik ben verdwaald.

"Doe open!" De woorden klonken schel terwijl er hard op de deur werd gebonsd. "Doe open, ik weet dat je er bent!"