Na mijn fotografieopleiding had ik een coachgesprek met mijn docent. Hij gaf me een advies waar ik toen nog niet zoveel mee kon.
“Als jij wil groeien als fotograaf, dan moet je werken aan je persoonlijke ontwikkeling.”
Ik weet nog dat ik het wel hoorde, maar nog niet echt begreep. Ik was op dat moment vooral bezig met beter worden in fotografie. Mooier licht. Betere foto’s. Kijken wat andere fotografen deden. Snappen hoe het hoorde.
Alsof daar het antwoord lag. In de juiste techniek, de juiste apparatuur, de juiste manier van werken.
En natuurlijk helpt dat allemaal. Je moet je vak verstaan. Je moet weten hoe je je camera instelt, wat licht doet, hoe je iemand begeleidt, hoe je kijkt, hoe je een beeld opbouwt. Maar dat was niet wat hij bedoelde. Wat ik te doen had, lag ergens anders.
Ik moest meer contact maken met mezelf. Met mijn eigen manier van kijken. Mijn eigen gevoeligheid. Mijn eigen stem. Met wat ik eigenlijk kom brengen als fotograaf. Dat klinkt misschien simpel, maar ga er maar aan staan.
De afgelopen jaren heb ik heel wat innerlijk werk gedaan. Ik ben mijn angsten serieuzer gaan nemen. Mijn patronen gaan herkennen. Ik ben eerlijker gaan kijken naar waar ik mezelf kleiner hield, waar ik me aanpaste, waar ik nog steeds zocht naar bevestiging van buitenaf. Dat ging echt met kleine stapjes. Het zat hem in keuzes maken. In kiezen voor wat klopt en stoppen met wat niet bij me past. In ophouden met kijken naar hoe een ander het doet. In durven vertrouwen op wat ik zelf weet.
Ik zie het verschil vooral als ik terugkijk. Ik voelde steeds duidelijker wat mijn plek is als fotograaf. Wat ik niet wil doen omdat mijn energie daar weglekt en wat me juist wel energie geeft. Waar mijn kracht ligt en waar mijn gevoeligheid zit. En hoe die twee elkaar eigenlijk helemaal niet in de weg zitten, maar prachtig kunnen samenwerken.
Sindsdien is er meer rust gekomen in mijn werk. Het is niet zo dat ik nooit meer twijfel, maar die twijfel komt vooral wanneer ik niet meer luister naar die innerlijke stem. Als ik vooral in mijn hoofd ga zitten. Als het me lukt dat anders te doen verdwijnt de twijfel en weet ik glashelder wat er nodig is.
En dat merk ik in mijn werk. Als ik zelf rustig ben, hoeft de ander minder hard te werken. Als ik niet bezig ben met een perfect plaatje maken, ontstaat er ruimte voor iets echts. Dan hoef ik iemand niet in een vorm te duwen of te voldoen aan een verwachting. Dan kan ik kijken. Afstemmen. Wachten soms. Een beetje sturen als dat nodig is. En vooral blijven voelen wat er gebeurt en wat jij nodig hebt om los te kunnen laten. Want daar ontstaat die foto die het verschil maakt.
Een klant schreef daar laatst zo mooi over:
“Dit gaat over foto's die een laagje dieper gaan. Ze laten zien wie je werkelijk bent en niet alleen maar een mooie, snelle shoot. Carla weet je in een sfeer te brengen die bij je past en kijkt naar wie jij bent als persoon en wat je over wil brengen, ook als dat spannend is.”
Daar werd ik blij van, omdat dat precies de bedoeling is. Ik wil je niet alleen mooi op de foto zetten. Ik wil ruimte maken voor wie jij bent. Ook voor de kanten die misschien minder snel naar voren komen. De rust. De eigenheid. De blik die niet zo geforceerd is. De vrouw die er al is, maar zichzelf misschien nog niet altijd zo ziet.
Misschien is dat wel waarom dat advies van mijn docent me nu pas echt raakt en ik nu pas echt snap wat hij ermee bedoelde. Omdat ik inmiddels zie dat groeien als fotograaf niet alleen gaat over beter leren fotograferen. Het gaat ook over anders leren kijken naar jezelf.
En als jij voor die camera staat geldt eigenlijk hetzelfde. Je hoeft niet harder je best te doen om goed op de foto te staan. Vaak gebeurt er juist iets moois als je daar even mee stopt. Als je niet probeert te bewijzen dat je ontspannen bent. Of krachtig. Of professioneel. Of mooi genoeg. Als je gewoon even mag landen in jezelf.
Daar help ik je bij tijdens een fotoshoot. Met rust, muziek, aanwijzingen als je die nodig hebt en vooral met aandacht. Zodat je niet alleen bezig bent met hoe je eruitziet, maar ook weer kunt voelen wie je bent. Wat je wil laten zien.
Als je dat nog wat spannend in de oren klinkt, dan is Echt in Beeld misschien een mooie tussenstap. In een middag neem ik je stap voor stap mee in dat proces. Zodat er meer ruimte komt dan je gewend bent om jezelf te geven. En je dat uiteindelijk terugziet in jouw foto's.
Reactie plaatsen
Reacties